De zomer is aangebroken en dat laat ze hierboven voelen. De vakantie is voor heel wat mensen en vooral studenten aangebroken. Hopelijk brengt ze voor die laatste groep een verdiende rustpoze en hoeft niemand zich zorgen te maken over herexamens. Lezers uit Dendermonde die niet weten waarheen, vinden in het Vakantiemagazine ongetwijfeld iets naar hun zin. Terwijl ik in de nachtelijke uren aan het schrijven was en in mijn archieven op zoek ging naar passende beelden, droomde ik vol verlangen weg. Het zien van de foto’s riep heel wat leuke herinneringen op. In een plezante compagnie bij een zwoel weertje genieten van iets fris op een terrasje terwijl groepjes voor ambiance zorgen. Ik zie het weer zitten.
De zomer brengt weer heel wat nieuwe dingen en ook het gras in mijn tuin wachtte tot de zomer om te gaan groeien. Een paar weken terug zag ik hoe in het voortuintje van mijn overbuur groene grassprietjes tevoorschijn kwamen. Het gras is altijd groener aan de overkant van de straat, maar ik kan toch moeilijk in zijn tuintje gaan zonnen, dacht ik. Meestal heb ik blauwe vingers, maar op een rustigere avond besloot ik er eens groene vingers van te maken en het mos bij de wortels te grijpen. Met de spade spitte ik een stuk overwoekerd gazon om. Vervolgens alles gelijk harken, wat compost onder mengen, een beetje koeienmest erbij en dan voor de eerste keer in mijn jonge leven gras zaaien: spannend. Bijna elke avond ging ik kijken naar de zaadjes – letterlijk gebiologeerd. Maar niets… wat had ik verkeerd gedaan? Maar met de zomer kwamen de eerste sprietjes naar boven en groeien dat ze doen! Waarom nam ik geen foto’s? Dat moet ik zeker doen bij het volgende stuk. Het mooiste van al: de minikikkertjes van geen cent groot die tussen de prille sprietjes vrolijk huppen. Mijn gras is minstens even groen als dat aan de overkant… (RaMo)
( Verschenen in week 26/2008)
June 29th, 2008
Vissen moet een zalige hobby zijn. Gefocust op je dobber afwachten tot je prooi bijt. In afwachting van de vis, die in zijn ongeluk zwemt, droom je waarschijnlijk weg. Je komt danig in extase van de adrenaline bij de gedachte hoe groot je vangst van de dag zou kunnen zijn, dat je niet merkt dat er twee meter naast jou een auto het water in rijdt. Het enige waar je oog voor hebt is je dobber. Je aandacht verscherpt, want door de golven na de plons trilt hij even. Ook wanneer hij luttele seconden later nog eens beweegt –door de jongeman die de wagen nasprong- schreeuw je bijna je victorie uit bij de gedachte dat je reuzesnoek gebeten heeft. Je haalt glunderend je lijn in. Maar enkel het wormpje in volle doodsstrijd en dubbel doorweekt spartelt nog wat. Genadeloos gooi je je lijn weer uit om weer weg te dromen. Maar wat maken de mensen aan de kant toch een kabaal. Vloekend: Kunnen ze dat niet ergens anders doen? Ze jagen alle vis weg!
Vissers aller landen, voel u niet aangevallen door deze boutade. Het is slechts een triest tafereel dat zich afspeelde toen een zwangere vrouw het water in reed. Tientallen mensen zagen het ongeval gebeuren. Hun enige reactie was schreeuwen vanaf de kant. Een dappere jongeman –met het hart op de juiste plaats- twijfelde niet en dook de wagen achterna om de vrouw te redden. Een andere man had het zien gebeuren vanop zijn terras en snelde meteen ter hulp. De dame was toen al uit de wagen gered, hij keerde dus beter terug om een touw, want reddingsboeien waren er niet. De vraag blijft… waarom nam slechts één iemand initiatief om de vrouw te helpen? Heb je zelf al schande gesproken als je op tv ziet dat er iemand voor de ogen van velen overvallen of aangerand wordt, maar dat niemand ingrijpt? Maar wat zou jij doen? Zou jij springen of zou de paniek zich van je meester maken? Dat laatste zou ik nog begrijpen, maar die onverschilligheid van de vissers… De jonge redder verdient terecht een medaille voor moed. (RaMo)
(Verschenen in week 25/2008)
June 28th, 2008
De kogel is door de kerk: de Grote Markt van Dendermonde zal tijdens de twee vakantiemaanden verkeersvrij zijn. Als reden voert het bestuur onder andere aan dat de markt toch al een op drie dagen afgesloten is door allerlei evenementen. Bovendien zou het te gevaarlijk zijn omdat kinderen op het plein spelen terwijl ouders van een terrasje genieten. Dat kinderen geen remmen hebben, dat staat vast, maar wil het daarom zeggen dat we ze in een serre moeten laten opgroeien? Hoe zit het met de verantwoordelijkheid van de ouders of begeleiders? Moeten kinderen niet leren waar hun grenzen liggen? Als ze vroeger op het middenplein met een bal speelden, verdwaalde er allicht wel eens een op het rijgedeelte. Maar nu dat ook speelterrein wordt, is de kans toch even groot dat diezelfde bal rolt naar de straten waar er wel nog verkeer is? Of zelfs naar de Dender…
Natuurlijk weet iedereen dat door een speelplein op de Grote Markt te creëren de plannen voor een nieuwe jeugdsite aan de Galeidestraat op de lange baan geschoven kunnen worden. De jongeren van de Speelplaneet hoeven dus niet langer te klagen, ze krijgen een prachtig plein in het hart van de stad.
Ander argument is dat de zone 30 er niet nageleefd wordt. Gaan we overal het verkeer verbieden waar een zone 30 niet nageleefd wordt, vraag ik me dan spontaan af. Waarom bannen we de auto niet meteen uit onze maatschappij? Zo ver zal het allicht niet komen. Toch zijn er stemmen die opgaan om het voorbeeld van Aalst te volgen. Blijkbaar bestaat er enige jaloezie om de Kattenstraat. Enkelen dromen waarschijnlijk dan ook van een verkeersvrij winkelcentrum op en rond de Grote Markt.
Volgens de oppositie is de afsluiting van de Grote Markt een voorbode van iets veel groters. Gelijk hebben ze. Het begon met een palmboom op het plein, volgend jaar komt er een vijver bij en in 2010 een zandvlakte. Met jachthaven in zicht, kan het tropisch strand van Dendermonde toch niet uitblijven! (RaMo)
(Verschenen in week 24/2008)
June 27th, 2008
Wetten en regels zijn nodig, zonder hen zou onze samenleving ongetwijfeld spaak lopen. Maar als we ze te strikt gaan naleven, blijkt niets nog mogelijk. Hoeveel mensen zetten zich niet belangeloos in voor goede doelen en doen dat op een informele manier waardoor ze naar de letter van de wet overtredingen begaan?
Neem nu de prinsesjes van de Konijnenburcht in Buggenhout. Twee jaar lang zorgden ze voor een onderdak voor weeskonijnen. Honderden ridderlijke voedsters en rammelaars vonden een onderdak in het kasteel van de jonkvrouwen. Zij verzorgden de lieve diertjes met hart en ziel zonder er ooit maar een keer van te dromen om pruimen in huis te halen. Geef toe, met honderd konijnen in je burcht moet de verleiding om grootmoeders wijze eens uit te proberen, gigantisch groot zijn. En zelfs als je geen kookwonder bent, kan je met zo’n onuitputtelijke voorraad aan ingrediënten gewoon opnieuw beginnen en je opwerken tot meester-kok. Zelf zou ik meteen een pruimelaar of twee planten op mijn kasteeldomein.
Terug naar het sprookje van de pomponstaartjes in Buggenhout nu. Dat mooie liedje duurde tot een boze heks –in de gedaante van een norse buurman- in het spel kwam. Was het jaloezie omdat de prinsesjes, die omringd waren door talloze schattige stampertjes, geen oog voor hem hadden? Of omdat die stampertjes hem wakker hielden tijdens hun nachtelijke activiteiten? Of gingen ze aan de haal met de worteltjes uit zijn moestuin bij hun uitbraakpogingen uit het -toch gesloten- asielcentrum? Of misschien waren het gewoon de keuteltjes die voor teveel geurhinder zorgden?
Hij stuurde een delegatie officiëlen af op de burcht. Die verjaagden de konijntjes en verboden de prinsesjes nog langer onderdak te bieden aan nieuwe asielzoekers. De vraag is waar die nu terecht moeten. Toch wanhopen de verslagen prinsesjes niet. Zij beloven een nieuw initiatief op te starten buiten het dieronvriendelijke Buggenhout. Zij willen dieren helpen, geen papieren invullen! (RaMo)
(Verschenen in week 23/2008)
June 26th, 2008
Kwatongen beweren dat onze trots, het Ros Beiaard, wel eens dakloos of zelfs openbaar geveild zou kunnen worden als Dendermonde haar verplichtingen in verband met de Hollandse Kazerne aan de Noordlaan niet zou nakomen. Plat populisme lijkt het wel om de Dendermondenaren hiermee proberen te bespelen. Verachtelijk om zo’n demagogen een vrij podium te bieden. Alsof de Dendermondenaars ooit zouden toelaten dat iemand hun Paard nog maar een haar zou krenken.
Als het hoe dan ook, toch ooit zo ver zou komen, vraagt het niet veel inlevingsvermogen om je voor te stellen dat er in Dendermonde meteen spontaan een volksleger op de been gebracht zou worden om het Ros Beiaard met hart en ziel te verdedigen. Misschien zijn de verspreiders van deze geruchten wel Aalsterse infiltranten bij wie de jaloezie voor de Ommegang van 30 mei 2010 begint te groeien. Misschien plannen deze onruststokers wel weer een verwerpelijke ontvoeringspoging van ons Paard. Daarom lijkt het mij raadzaam om preventief al enkele troepen klaar te stomen, want waar rook is, is vuur. Mars, Goliath en Indiaan staan al klaar met hun zwaarden en pijl en boog om hun trouwe makker te verdedigen tegen indringers. Zij zullen ongetwijfeld hulp krijgen van de schuttersgilden, die misschien een blok kunnen vormen om hun eigen Paard eerst te beschermen, een cordon militaire als het ware.
De vraag is ook of Unesco het zou toelaten dat dit culturele Werelderfgoed van eigenaar zou veranderen. Een internationale Reuzendelegatie als extra versterking tegen de potentiële kopers en eventuele ontvoerders is niet ondenkbaar.
De aanstokers zouden toch het best van al moeten weten dat er niets te vrezen valt, want het volkslied luidt niet voor niets “Ze zullen het niet temmen. Zolang het Paard kan kauwen, zolang een Dérremonnenaar leeft!”
Beste politici, doe de traditie eer aan en laat ons Paard en onze Reuzen, onze Dendermondse trots, buiten jullie politieke spel om er zelf oneer van te halen! (RaMo)
(Verschenen in week 22/2008)
June 25th, 2008
Dag lezers van De Streekkrant. Zoals jullie zien, steekt jullie favoriete weekblad in een nieuw jasje. Als redacteur ben ik zelf ook nog reuzebenieuwd naar hoe dit er zal uitzien, maar ik moet net als jullie wachten tot ze hier in mijn bus zal vallen. Wel weet ik dat ik vanaf nu wekelijks de kans krijg om eens iets persoonlijks te schrijven in deze rubriek. Geen makkelijke opdracht, maar een uitdaging die ik niet uit de weg ga. Collega’s van andere edities slagen er in om dat te doen in hun plaatselijke dialect, maar helaas ben ik het ‘Deiremons’ niet machtig genoeg om me daar aan te wagen. Daarom zal ik het proberen te houden bij ludieke stukjes over dingen of personen die ik de afgelopen week tegen gekomen ben. Maar als starter: Goeiedag!
De voorbije week was het trouwens de Week van de Goeiedag. Toch heb ik niet veel mensen gezien die ik niet kende, die een goeiedag toewierpen. Om dat te stimuleren deelde De Bond zonder Naam zelfs geld uit aan mensen die spontaan goeiedag zegden tegen hun medemensen. Een filmpje op de televisie toonde aan dat mensen er helaas niet altijd even positief op reageren als een wildvreemde hen zomaar gaat aanspreken om hen goeiedag te wensen. Blijkbaar is niet iedereen meer zo sociaal en leven velen nogal in hun eigen wereldje, terwijl het leven zoveel mooier kan zijn met een glimlach op het gezicht en een vriendelijk woord.
Eén jongeman op de fiets waagde zich woensdagmiddag net na schooltijd wel aan een goeiedag. Ik begroette hem even vriendelijk, maar de teleurstelling was duidelijk op zijn gezicht te lezen toen ik hem geen 25 euro kon geven. Wat verder in de straat van zijn school zag ik hem vol goeie moed weer een poging ondernemen om helaas terug bot te vangen. Ik hoop dat hij volgehouden heeft en later die dag toch iemand van de undercover teams tegen het lijf liep, want –premiejager of niet- op mijn gezicht, toverde ie alvast een glimlach. (RaMo)
(Verschenen in week 21/2008)
June 24th, 2008
Sinds een paar weken verschijnt De Streekkrant in vierkleurendruk en met een nieuw concept. Elke week staat er vanaf nu op pagina drie ook een column onder de noemer ‘Knipoog’. Niet altijd een even makkelijke opdracht om in te spelen op de actualiteit.
Omdat het hier toch al ver een halfjaar stil ligt, is die column misschien nog wel iets wat ook op een blog past. Daarom zal ik hem hier wekelijks beginnen te posten om mijn blog wat nieuw leven in te blazen. Suggesties blijven welkom.
Meteen verscheen mijn koppeke ook af en toe in De Streekkrant. Met dank aan Daria voor de foto.
June 24th, 2008
Bij deze wil ik alle bezoekers van de tentoonstelling bedanken voor de fijne reacties die ik zowel mondeling als in het gastenboek mocht ontvangen. Het is een steun om verder te gaan met fotografie.
De ruimte was misschien inderdaad wat krap, want als ik gekund had, had ik De Groene Draad graag over de hele kamer zijn gang laten gaan, maar een mens moet natuurlijk roeien met de riemen die hij heeft. Ook nog eens een bedankje aan Pascal voor de kans die hij me gaf om eens naar buiten te komen met mijn werk.
Voor degenen die er niet bij konden zijn een paar sfeerbeeldjes. Als je nu gaat zeggen dat het nogal rommelig lijkt, beeld je dan in dat het in een oud psychiatrisch ziekenhuis is, waar de tand des tijds al serieus aan aan het knagen is… De bouwlamp is niet de meest sexy verlichting, maar het bleek wel een erg efficiënte lichtbron te zijn bij gebrek aan enige andere verlichtingsmogelijkheid.
Hopelijk kan ik dit werk binnenkort eens dichter in de buurt tonen.
December 30th, 2007
Bij deze wil ik jullie allemaal uitnodigen op een fototentoonstellinkje dat ik mag houden in de rand van de presentatie van het nieuwe boek van Pascal Baetens: Nude Photography - The Art and the Craft. Ik krijg de kans om er in een van de kamertjes enkele werken te exposeren. Je zal onder andere de nieuwe reeks “De Groene Draad” kunnen bekijken. Ook een paar oudere werken komen aan bod. Iedereen is welkom, de praktische informatie lees je hieronder in de originele uitnodiging van Pascal.
Beste vrienden en collega’s,
Mag ik u op 27 december van 16 tot 18 en/of van 20 tot 24 u uitnodigen op de plechtige voorstelling van mijn nieuwe boek “Nude Photography, the Art and the Craft”, uitgegeven door het Engelse DK (Dorling-Kindersley). Bruno Vetters, voorzitter van de Nationale Vereniging van Beroepsfotografen, zal het boek kort inleiden.
“Nude photography” is een luxueus “how-to” boek van 256 pagina’s geworden, met een historisch hoofdstuk over de strekkingen in de naaktfotografie sinds de 19de eeuw, een 120-tal pagina’s praktische tips (compositie, belichting, werken met modellen, met concepten, met beperkte middelen, corrigeren van poses, enz.) en tenslotte 10 portfolio’s van internationale fotografen, waaronder Andreas Bitesnich, Sylvie Blum, Alan Jenkins en Ragne Sigmond. Elk van hen toont de verschillende fases van een specifiek voor het boek gerealiseerde opname, en een selectie van zijn/haar beste foto’s.
Eind december is natuurlijk een ideale moment om het fotografische jaar feestelijk af te sluiten en de voornemens voor 2008 kenbaar te maken…
Op de avond zullen nog enkele activiteiten plaatsvinden:
- presentatie van Fine Art Tv, met speciale kennismakingsvoorwaarden voor de bezoekers
- voorstelling van mijn nieuwe reeks workshops
- tentoonstelling van het werk van enkele vrienden/collega’s/assistenten, die mij de laatste tijd geholpen, ondersteund en geassisteerd hebben, waaronder Nadia El Mahi, Nancy Verbeke, Klara Verlinden, Vera Eysbach, Johan Dermaut en Raf Moortgat.
- het geheel wordt opgefleurd door DJ Fluxus en een paar muzikale verrassingen…
- Adres: Salve Mater, administratief gebouw, Groot Park 1, 3360 Lovenjoel
- Wanneer: donderdag 27 december 2007, 16-18 (voorstelling van het boek, persconferentie) en 20-24 u (inleiding door Bruno Vetters, signeersessie en uiteraard feestje)
- Dresscode: elegant winters (slechts een beperkt deel van de Salve Mater-ruimtes zijn verwarmd, u bent gewaarschuwd…)
- Inkom: gratis, uiteraard
- Gasten: ‘alle mensen van goede wil’ zijn van harte welkom; breng dus gerust vrienden en kennissen mee, en zeg het voort! Maar geef aub wel een seintje van de (vermoedelijke) grootte van het bezoek.
*** Gelieve uw komst te bevestigen: pascal.baetens AT skynet.be***
December 23rd, 2007
StuBru-presentator Stijn Van de Voorde maakte tijdens zijn Elfstedentocht een tussenstop in Dendermonde. In Schoonaarde kreeg hij het gezelschap van heel wat jongeren van de Dendermondse speelpleinwerking De Speelplaneet. Op 200 meter van mijn deur sloten er ook nog twee bakfietsen van de Speelplaneet aan bij de karavaan. In het centrum verkochten ze warme chocomelk voor Music for Life en hiermee haalden ze niet minder dan 485 euro op.
Klik hier voor een fotoverslagje.
December 22nd, 2007
Previous Posts
