Eigenwijze columns van een journalist
Nog tot het einde van juli loopt de tentoonstelling Second Skin.
Hiervoor is een nieuwe pagina aangemaakt, waar je alle info vindt: http://secondskin.rafke.org
Timothy, Tomas, Quinten
Met elk van jullie heb ik een zekere band. Misschien oppervlakkig, maar toch heb ik met jullie gebabbeld. Heel recent zelfs nog gelachen over het geklungel van die politici waardoor de gemeenteraad niet door ging. Een verspilde avond. Of misschien juist een geluk dat we sneller thuis waren. Wie had zo’n onheil anderhalve dag later durven vermoeden?
Woorden schieten mij tekort, tranen spoelen pogingen om mijn medeleven en verdriet te uiten weg. Ik durfde jullie niet eerder iets sturen of laten weten. Bang dat jullie me ook als aasgier zouden aanzien. Ik stond ertussen, tussen die journalisten vanuit de hele wereld. Met dat verschil dat zij geen lokale banden hebben. Toen jullie vol verdriet De Zonnebloem buitenkwamen kon ik geen foto’s nemen. Ik walgde van mijn “collega’s” die op jullie afstormden zonder scrupules. De hyena’s. Meer dan een traan heb ik geplengd toen ik jullie herkende of jullie naam te horen kreeg.
Toen ik de vraag kreeg jullie op te bellen, heb ik geweigerd. Ik kon het niet. Ik wou het niet. Nog ergere walging maakte zich van me meester toen ik de gieren hoorden klagen omdat jullie uitvlogen tegen hen toen ze jullie belden. Ik heb jullie gelijk gegeven. Ik zou hetzelfde doen. Constant werd ik heen en weer geslingerd tussen emoties en het moeten doen van mijn job. Ik heb geprobeerd mijn bijdragen zo sereen mogelijk te houden. Vergeef me als ik me toch vergrepen heb aan iets waarmee ik jullie ongewild gekwetst zou hebben.
Ik heb de neiging me te verontschuldigen voor de boertigheid van mijn collega’s, maar ik ben hen niet en ik zou het niet willen of kunnen zijn ook.
Mijn gedachten zijn bij jullie. Ik hoop dat ik jullie nog onder ogen mag komen. Ik wens jullie, jullie families en alle anderen sterkte vanuit het diepst van mijn hart.
Een diepbedroefde Raf.
(Verschenen in week 05/2009)
Veel merken jullie er niet van, maar achter de schermen is er een upgrade van de blogsoftware doorgevoerd naar versie WP 2.7 en dat loont de moeite vind ik persoonlijk. Heel wat handige mogelijkheden zoals het met een klik installeren van plugins. Deze keer verliep het zelfs vrij probleemloos.
Binnenkort zal ik nog eens wat nieuwe inhoud online gooien zoals de knipogen van De Streekkrant.
“Je moet eens een boek schrijven”, zeggen sommige mensen me wel es. “Da’s een keer iets anders dan al die droge verslaggeving.” Misschien hebben ze wel gelijk. Misschien moet ik wat langer in mijn pen kruipen en me wagen aan een pennenvrucht in boekvorm. Maar welke weg zullen we dan inslaan? Onlangs dacht ik nog dat ik een jeugdverhaal zou kunnen neerpennen. Of een waar gebeurd verhaal? Een bundeling van columns? Neen, een spannende thriller! Of wat dacht je van een mysterieus fantasieverhaal? Een pikant stationsromannetje zou misschien ook nog kunnen aanslaan. Of misschien kan ik me zelfs aan een fotoboek wagen met abstracte beelden uit mijn vrijetijdsarchief? Dat kan ik zelfs bestellen bij de supermarkt om de hoek. Met de Boekenbeurs volop aan de gang is het alleszins een thema dat brandend actueel is. Vandaag lijkt het wel dat iedereen een boek kan uitgeven. Maar is dat nog nodig? Het internet wordt zo overstelpt met blogs en andere schrijfsels? Zit er dan nog iemand op de mijne te wachten?
Ach, iedereen droomt er wel eens van. Niet? Wie leest, die weet, maar wie schrijft, die blijft! Zou het niet zalig zijn om Harry Potter te heruitvinden, duizenden fans te hebben en je dromen op het grote scherm te zien? Ja, dat zou ik wel willen! “Wees nu toch eens realistisch en stop nu eens met dromen”, hoor ik je al denken. Maar, neen, dat doe ik nu eens lekker niet! Realisme doodt de inspiratie. Waar kan je pennenvruchten plukken als je niet meer mag dromen? Ik ga weer dromen! Volgend jaar signeer ik ook op de Boekenbeurs en vragen ze me als eregast op de Nacht van Exclusief. Glamour and Glitter, here I come!
Maar hoe begin je aan een boek? Op de traditionele manier met pen en papier? Of meteen op het scherm? Zal ik misschien eerst eens beginnen met tijd te maken voor dromen? (RaMo)
(Verschenen in week 46/2008)
Je kan er niet onderuit, de financiële crisis zit overal. In het nieuws, in ‘t café en misschien nog het meest in onze eigen portemonnee. Op de diesel even na, lijkt alles duurder te worden en wie als goede huisvader investeerde in zogezegd degelijke aandelen, zag zijn geld in rook opgaan. Waarom hebben we er toch niet mee gerenoveerd of die nieuwe wagen gekocht, hoorde ik al vaak verzuchten. Erger is het natuurlijk voor mensen die niet meer aan hun spaarcenten kunnen, want op de beurs geldt natuurlijk de regel van het gokken. De ene keer win je, de andere keer verlies je. Helaas hebben er nu massaal veel mensen verloren. Soms stel ik me dan wel eens de vraag waar dat geldt naartoe is? Antwoorden zijn er allicht met hopen, maar iets te ingewikkeld en verwarrend om het er hier over te hebben.
Soms win je, soms verlies je, dus. Als dat met je eigen geld is, kan je hartzeer hebben over je zuurverdiende centen, maar wat als je gaat gokken met de centen van een ander? Niet onwaarschijnlijk deden de grote bankbazen dat massaal, maar blijkbaar ben je ook niet meer veilig bij de kleine bankdirecteur om de hoek, die je persoonlijk kent en die je vertrouwt. Helaas, heel wat mensen uit de buurt kwamen het tegen. Hun appeltje voor de dorst of hun huurwaarborgen, die ze op een rekening gestort hadden, zagen ze verdwijnen. In plaats van het geld op een rekening te zetten, belegde de bankdirecteur het. Bij in instorting van de beurs is zoiets fataal en krijg je een bodemloze put. De man stapte uiteindelijk zelf naar de politie toen hij zag dat hij het niet meer de baas kon. Toch vraag ik me af hoe zoiets kan gebeuren. Als je geld stort, krijg je toch een afschrift en regelmatig komen er toch rekeninguittreksels? Waarschijnlijk ontbreekt het mij echt aan de inzichten om veel geld te verdienen… (RaMo)
(Verschenen in week 45/2008)
Ja, je hebt me er waarschijnlijk al meer over horen klagen: eeuwigdurende gemeenteraden met aanslepend saaie debatten. Zelfs op het lokale vlak kennen ze af en toe iets van gefilisbuster. Vorige week was het weer van dat. Het aantal toegevoegde punten overtrof ruimschoots het aantal geagendeerde items. Regelmatig strooide Klaas Vaak zand in de ogen van de aanwezigen, maar toch was het een zitting die zal bijblijven, want op sommige momenten flakkerde het vuur fel op. Meestal heb je de traditionele spanning meerderheid-minderheid, maar deze keer was werkelijk alles mogelijk. De oppositie ging oppositie voeren tegen de andere partijen van de oppositie en zelfs nog sterker: in de meerderheidsfractie onderling werd ook oppositie gevoerd. Hilarisch. Neen, het loopt niet meer van een leien dakje in de bosgemeente. Trillende neusvleugels van schepenen verraden dat de spanningen hoog oplopen.
De financiële crisis zou de oorzaak zijn van alle miserie. Als het op centen aan komt, ontstaan er wel vaker ruzies. Nu ook komt het weer neer op kiezen en prioriteiten stellen. Wat is belangrijker een miljoenenproject met een tunnel onder het spoor of een nieuwe Orangerie voor het culturele leven? Of pendelaars die dagelijks een halve minuut moeten omlopen in de regen of muzikanten en sporters die wekelijks met een lekkend dak moeten oefenen?
Aan onrealistische verkiezingsbeloften maakt elke partij zich wel eens schuldig, maar ongelijk kan je de oppositie niet geven als ze zeggen dat het hypocriet is om die beloften zogezegd meteen waar te maken door plannen op punt te stellen, bouwvergunningen te verkrijgen, de gemeenteraad alles te laten goedkeuren om dan uiteindelijk vast te moeten stellen dat er geen geld is. Zeggen ‘de plannen zijn af, dus we hebben gedaan wat we beloofd hebben’, is zondermeer goedkoop. (RaMo)
(Verschenen in week 44/2008)
Eindelijk, met grote E, het Saske in Dendermonde is weer heropend. Drie jaar bloed, zweet en tranen kostte het om dit monument voor de vroegere scheepvaart op de Oude Dender te restaureren en te bewaren voor de komende generaties. Even afdammen en droogtrekken om te herstellen, dacht de aannemer. Was dat even buiten de plankenvloer gerekend die op de bodem van de Dender bleek te liggen. Bovendien bleken de damplanken achteraf ook niet eens aan te sluiten, zodat er letterlijk gedweild moest worden met de kraan open. Hoongelach weerklonk er ook bij de omstanders toen arbeiders met de moed der wanhoop probeerden de lekken te dichten met mest. Helaas, het mocht niet helpen… maar misschien was het mestoverschot hiermee wel wat verholpen? Ontelbare liters brandstof waren uiteindelijk nodig om het Saske steeds weer leeg te pompen.
De honderden scholieren, die dagelijks over het schamele noodbrugje moesten, ergerden zich meermaals bij het stilliggen van de werf. Maar na drie jaar is het er eindelijk, het nieuwe brugje. Breder dan daarvoor. Wie goed kijkt, merkt zelfs op dat het eerst zelfs de bedoeling was dat landbouwvoertuigen erover zouden mogen. Waarschijnlijk een restant van de mestkar. Bij nader inzien is dit toch geschrapt, zodat enkel fietsers uitgezonderd zijn. Die moeten wel afstappen. Belachelijk eigenlijk. Als scholier heb ik ook nooit begrepen waarom. Niet dat je er moet overvliegen, maar als je er stapvoets overrijdt, hinder je gewoonweg veel minder je tegenliggers. Als je naast je fiets loopt, ben je dubbel zo breed. Ongevallen staan er alleszins te gebeuren. Het oppervlak is danig glad dat enkele regendruppels volstaan om er een schaatsbaan van te maken. Over de witte kleur is ook het laatste woord nog niet gezegd. Al zal dit nieuwe uitzicht waarschijnlijk gewoon moeten wennen… (RaMo)
(Verschenen in week 43/2008)
Zijn we tegenwoordig ook niet allen FaceBook verslaafd?
Zie hier mijn “persoonlijke badge”…
Had je tien miljoen, wat zou jij dan doen? Wie het Samson-liedje nog kent, zingt meteen uit volle borst mee: ‘een feestje bouwen en je geld op doen’. Maar wat zou je echt doen? Iedereen heeft wel al eens met de lotto gespeeld en wie heeft er nog niet van gedroomd om hem eens te winnen? Eendracht maakt macht en met die leuze nemen regelmatig mensen in groep deel als er superpotten te winnen zijn. Ze leggen hun centjes samen en vullen vervolgens meervoudige formulieren in voor hoge bedragen. Als ze dan pakweg 500.000 euro winnen, lijkt dat een massa geld. En dat is het ook! Wie het teveel heeft, mag gerust mijn rekeningnummer vragen.
Maar als je dat bedrag dan uiteindelijk moet delen met de twintig deelnemers, blijft er niet meer zo’n spectaculair bedrag meer over per persoon.
De lotto winnen blijft iets magisch. De mensen tonen graag dat dame Fortuna hun gunstig gezind was, maar langs de andere kant houden ze het ook liever verborgen. Terecht, want wie een groot bedrag gewonnen heeft, wordt door sommigen meteen ook gebombardeerd tot liefdadigheidsinstelling. De buurman zal toevallig net een nieuwe auto hebben en een andere denkt op jouw kap zijn droom te financieren. Stilletjes houden dus.
Maar wat ik dan niet snap is dat ik onlangs telefoon krijg van een lokale lottoboer. “We hebben gewonnen, we hebben gewonnen, kom een foto maken tijdens onze receptie! Maar euh, wel geen namen noemen, he. Dat willen we niet. En kan je misschien ook nog even op de foto blokjes voor onze ogen zetten zodat onze buren ons niet herkennen?”
Dan vraag ik mij af waarom mensen bellen om in de krant te staan in dat geval? 20.000 euro is toch niet zo’n fenomenaal bedrag dat je onmiddellijk Sinterklaas kan gaan spelen, denk ik dan… Helaas geen foto, want blokjesfoto’s komen er enkel in bij misdaden… (RaMo)
(Verschenen in week 42/2008)
Het is avond, je hebt een hele dag hard gewerkt en je denkt je es goed te gaan sporten. Het regent. Op weg naar de sporthal hoor je precies iets raars aan de wagen. Is het de weg die nat ligt? Eenmaal aan de sporthal aangekomen, merk je dat er toch meer aan de hand is. Het is toch niet waar? Je loopt rond de wagen en trapt tegen je banden. Hard, hard, hard, tegen de vierde hoef je niet meer te trappen: zo plat als een vijg. De moed zakt je in de schoenen. Met twee linker handen en de eerste keer dat je dit tegenkomt: een nachtmerrie in galop. Gelukkig zit er in de sportclub een handige Harry die klust aan oldtimers: je redding! Na de training wil hij je best even helpen. Anderhalf uur later kom je bezweet de sporthal uit. Het regent nog steeds, of misschien zelfs nog iets harder. Je laatste hoop zoekt even mee, maar vindt op de tast evenmin de krik, noch hoe het reservewiel los te krijgen. Uitgeregend geef je de moed op en krijg je een lift naar huis.
Een nieuwe dag. Regenachtig, nog steeds. Tussen twee buien door, schraap je je moed bij elkaar. Je zoekt voor de zekerheid de krik in de wagen van je ma en je rijdt terug. De parking is verlaten, gelukkig misschien. Na wat zoeken vind je toch op een onmogelijke plaats je eigen krik in de wagen verstopt en ook het reservewiel weet je los te maken. Is dit systeem zo moeilijk gemaakt om je te plagen als je al pech hebt? Het krikken gaat moeizaam. Op en neer. De regen tikt verder. De bouten zitten vast. De zon brandt. Het zweet breekt uit, de jas gaat uit. Waarom? Vloek je. Het reservewiel valt er steeds weer af als je de bouten er terug instopt. Waarom? Waarom? Je rijdt besmeurd naar de bandencentrale. Vijf minuten later en honderd euro armer zit er een nieuw wiel… Ik hoop dat er geen volgende keer komt, maar ‘t zal nu geen uur meer duren… (RaMo)
(Verschenen in week 41/2008)
Copyright © 2012 Rafkes weblog All rights reserved. Theme by Laptop Geek.