De loze vissertjes
Vissen moet een zalige hobby zijn. Gefocust op je dobber afwachten tot je prooi bijt. In afwachting van de vis, die in zijn ongeluk zwemt, droom je waarschijnlijk weg. Je komt danig in extase van de adrenaline bij de gedachte hoe groot je vangst van de dag zou kunnen zijn, dat je niet merkt dat er twee meter naast jou een auto het water in rijdt. Het enige waar je oog voor hebt is je dobber. Je aandacht verscherpt, want door de golven na de plons trilt hij even. Ook wanneer hij luttele seconden later nog eens beweegt –door de jongeman die de wagen nasprong- schreeuw je bijna je victorie uit bij de gedachte dat je reuzesnoek gebeten heeft. Je haalt glunderend je lijn in. Maar enkel het wormpje in volle doodsstrijd en dubbel doorweekt spartelt nog wat. Genadeloos gooi je je lijn weer uit om weer weg te dromen. Maar wat maken de mensen aan de kant toch een kabaal. Vloekend: Kunnen ze dat niet ergens anders doen? Ze jagen alle vis weg!
Vissers aller landen, voel u niet aangevallen door deze boutade. Het is slechts een triest tafereel dat zich afspeelde toen een zwangere vrouw het water in reed. Tientallen mensen zagen het ongeval gebeuren. Hun enige reactie was schreeuwen vanaf de kant. Een dappere jongeman –met het hart op de juiste plaats- twijfelde niet en dook de wagen achterna om de vrouw te redden. Een andere man had het zien gebeuren vanop zijn terras en snelde meteen ter hulp. De dame was toen al uit de wagen gered, hij keerde dus beter terug om een touw, want reddingsboeien waren er niet. De vraag blijft… waarom nam slechts één iemand initiatief om de vrouw te helpen? Heb je zelf al schande gesproken als je op tv ziet dat er iemand voor de ogen van velen overvallen of aangerand wordt, maar dat niemand ingrijpt? Maar wat zou jij doen? Zou jij springen of zou de paniek zich van je meester maken? Dat laatste zou ik nog begrijpen, maar die onverschilligheid van de vissers… De jonge redder verdient terecht een medaille voor moed. (RaMo)
(Verschenen in week 25/2008)