Steunbetuiging

Timothy, Tomas, Quinten

Met elk van jullie heb ik een zekere band. Misschien oppervlakkig, maar toch heb ik met jullie gebabbeld. Heel recent zelfs nog gelachen over het geklungel van die politici waardoor de gemeenteraad niet door ging. Een verspilde avond. Of misschien juist een geluk dat we sneller thuis waren. Wie had zo’n onheil anderhalve dag later durven vermoeden?

Woorden schieten mij tekort, tranen spoelen pogingen om mijn medeleven en verdriet te uiten weg. Ik durfde jullie niet eerder iets sturen of laten weten. Bang dat jullie me ook als aasgier zouden aanzien. Ik stond ertussen, tussen die journalisten vanuit de hele wereld. Met dat verschil dat zij geen lokale banden hebben. Toen jullie vol verdriet De Zonnebloem buitenkwamen kon ik geen foto’s nemen. Ik walgde van mijn “collega’s” die op jullie afstormden zonder scrupules. De hyena’s. Meer dan een traan heb ik geplengd toen ik jullie herkende of jullie naam te horen kreeg.

Toen ik de vraag kreeg jullie op te bellen, heb ik geweigerd. Ik kon het niet. Ik wou het niet. Nog ergere walging maakte zich van me meester toen ik de gieren hoorden klagen omdat jullie uitvlogen tegen hen toen ze jullie belden. Ik heb jullie gelijk gegeven. Ik zou hetzelfde doen. Constant werd ik heen en weer geslingerd tussen emoties en het moeten doen van mijn job. Ik heb geprobeerd mijn bijdragen zo sereen mogelijk te houden. Vergeef me als ik me toch vergrepen heb aan iets waarmee ik jullie ongewild gekwetst zou hebben.

Ik heb de neiging me te verontschuldigen voor de boertigheid van mijn collega’s, maar ik ben hen niet en ik zou het niet willen of kunnen zijn ook.

Mijn gedachten zijn bij jullie. Ik hoop dat ik jullie nog onder ogen mag komen. Ik wens jullie, jullie families en alle anderen sterkte vanuit het diepst van mijn hart.

Een diepbedroefde Raf.

(Verschenen in week 05/2009)