Zweten op platte band

Het is avond, je hebt een hele dag hard gewerkt en je denkt je es goed te gaan sporten. Het regent. Op weg naar de sporthal hoor je precies iets raars aan de wagen. Is het de weg die nat ligt? Eenmaal aan de sporthal aangekomen, merk je dat er toch meer aan de hand is. Het is toch niet waar? Je loopt rond de wagen en trapt tegen je banden. Hard, hard, hard, tegen de vierde hoef je niet meer te trappen: zo plat als een vijg. De moed zakt je in de schoenen. Met twee linker handen en de eerste keer dat je dit tegenkomt: een nachtmerrie in galop. Gelukkig zit er in de sportclub een handige Harry die klust aan oldtimers: je redding! Na de training wil hij je best even helpen. Anderhalf uur later kom je bezweet de sporthal uit. Het regent nog steeds, of misschien zelfs nog iets harder. Je laatste hoop zoekt even mee, maar vindt op de tast evenmin de krik, noch hoe het reservewiel los te krijgen. Uitgeregend geef je de moed op en krijg je een lift naar huis.
Een nieuwe dag. Regenachtig, nog steeds. Tussen twee buien door, schraap je je moed bij elkaar. Je zoekt voor de zekerheid de krik in de wagen van je ma en je rijdt terug. De parking is verlaten, gelukkig misschien. Na wat zoeken vind je toch op een onmogelijke plaats je eigen krik in de wagen verstopt en ook het reservewiel weet je los te maken. Is dit systeem zo moeilijk gemaakt om je te plagen als je al pech hebt? Het krikken gaat moeizaam. Op en neer. De regen tikt verder. De bouten zitten vast. De zon brandt. Het zweet breekt uit, de jas gaat uit. Waarom? Vloek je. Het reservewiel valt er steeds weer af als je de bouten er terug instopt. Waarom? Waarom? Je rijdt besmeurd naar de bandencentrale. Vijf minuten later en honderd euro armer zit er een nieuw wiel… Ik hoop dat er geen volgende keer komt, maar ‘t zal nu geen uur meer duren… (RaMo)

(Verschenen in week 41/2008)