Slippertje over ‘t Saske

Eindelijk, met grote E, het Saske in Dendermonde is weer heropend. Drie jaar bloed, zweet en tranen kostte het om dit monument voor de vroegere scheepvaart op de Oude Dender te restaureren en te bewaren voor de komende generaties. Even afdammen en droogtrekken om te herstellen, dacht de aannemer. Was dat even buiten de plankenvloer gerekend die op de bodem van de Dender bleek te liggen. Bovendien bleken de damplanken achteraf ook niet eens aan te sluiten, zodat er letterlijk gedweild moest worden met de kraan open. Hoongelach weerklonk er ook bij de omstanders toen arbeiders met de moed der wanhoop probeerden de lekken te dichten met mest. Helaas, het mocht niet helpen… maar misschien was het mestoverschot hiermee wel wat verholpen? Ontelbare liters brandstof waren uiteindelijk nodig om het Saske steeds weer leeg te pompen.
De honderden scholieren, die dagelijks over het schamele noodbrugje moesten, ergerden zich meermaals bij het stilliggen van de werf. Maar na drie jaar is het er eindelijk, het nieuwe brugje. Breder dan daarvoor. Wie goed kijkt, merkt zelfs op dat het eerst zelfs de bedoeling was dat landbouwvoertuigen erover zouden mogen. Waarschijnlijk een restant van de mestkar. Bij nader inzien is dit toch geschrapt, zodat enkel fietsers uitgezonderd zijn. Die moeten wel afstappen. Belachelijk eigenlijk. Als scholier heb ik ook nooit begrepen waarom. Niet dat je er moet overvliegen, maar als je er stapvoets overrijdt, hinder je gewoonweg veel minder je tegenliggers. Als je naast je fiets loopt, ben je dubbel zo breed. Ongevallen staan er alleszins te gebeuren. Het oppervlak is danig glad dat enkele regendruppels volstaan om er een schaatsbaan van te maken. Over de witte kleur is ook het laatste woord nog niet gezegd. Al zal dit nieuwe uitzicht waarschijnlijk gewoon moeten wennen… (RaMo)

(Verschenen in week 43/2008)