Oppositie tegen oppositie

Ja, je hebt me er waarschijnlijk al meer over horen klagen: eeuwigdurende gemeenteraden met aanslepend saaie debatten. Zelfs op het lokale vlak kennen ze af en toe iets van gefilisbuster. Vorige week was het weer van dat. Het aantal toegevoegde punten overtrof ruimschoots het aantal geagendeerde items. Regelmatig strooide Klaas Vaak zand in de ogen van de aanwezigen, maar toch was het een zitting die zal bijblijven, want op sommige momenten flakkerde het vuur fel op. Meestal heb je de traditionele spanning meerderheid-minderheid, maar deze keer was werkelijk alles mogelijk. De oppositie ging oppositie voeren tegen de andere partijen van de oppositie en zelfs nog sterker: in de meerderheidsfractie onderling werd ook oppositie gevoerd. Hilarisch. Neen, het loopt niet meer van een leien dakje in de bosgemeente. Trillende neusvleugels van schepenen verraden dat de spanningen hoog oplopen.
De financiële crisis zou de oorzaak zijn van alle miserie. Als het op centen aan komt, ontstaan er wel vaker ruzies. Nu ook komt het weer neer op kiezen en prioriteiten stellen. Wat is belangrijker een miljoenenproject met een tunnel onder het spoor of een nieuwe Orangerie voor het culturele leven? Of pendelaars die dagelijks een halve minuut moeten omlopen in de regen of muzikanten en sporters die wekelijks met een lekkend dak moeten oefenen?
Aan onrealistische verkiezingsbeloften maakt elke partij zich wel eens schuldig, maar ongelijk kan je de oppositie niet geven als ze zeggen dat het hypocriet is om die beloften zogezegd meteen waar te maken door plannen op punt te stellen, bouwvergunningen te verkrijgen, de gemeenteraad alles te laten goedkeuren om dan uiteindelijk vast te moeten stellen dat er geen geld is. Zeggen ‘de plannen zijn af, dus we hebben gedaan wat we beloofd hebben’, is zondermeer goedkoop. (RaMo)

(Verschenen in week 44/2008)