Dromen en schrijven

“Je moet eens een boek schrijven”, zeggen sommige mensen me wel es. “Da’s een keer iets anders dan al die droge verslaggeving.” Misschien hebben ze wel gelijk. Misschien moet ik wat langer in mijn pen kruipen en me wagen aan een pennenvrucht in boekvorm. Maar welke weg zullen we dan inslaan? Onlangs dacht ik nog dat ik een jeugdverhaal zou kunnen neerpennen. Of een waar gebeurd verhaal? Een bundeling van columns? Neen, een spannende thriller! Of wat dacht je van een mysterieus fantasieverhaal? Een pikant stationsromannetje zou misschien ook nog kunnen aanslaan. Of misschien kan ik me zelfs aan een fotoboek wagen met abstracte beelden uit mijn vrijetijdsarchief? Dat kan ik zelfs bestellen bij de supermarkt om de hoek. Met de Boekenbeurs volop aan de gang is het alleszins een thema dat brandend actueel is. Vandaag lijkt het wel dat iedereen een boek kan uitgeven. Maar is dat nog nodig? Het internet wordt zo overstelpt met blogs en andere schrijfsels? Zit er dan nog iemand op de mijne te wachten?
Ach, iedereen droomt er wel eens van. Niet? Wie leest, die weet, maar wie schrijft, die blijft! Zou het niet zalig zijn om Harry Potter te heruitvinden, duizenden fans te hebben en je dromen op het grote scherm te zien? Ja, dat zou ik wel willen! “Wees nu toch eens realistisch en stop nu eens met dromen”, hoor ik je al denken. Maar, neen, dat doe ik nu eens lekker niet! Realisme doodt de inspiratie. Waar kan je pennenvruchten plukken als je niet meer mag dromen? Ik ga weer dromen! Volgend jaar signeer ik ook op de Boekenbeurs en vragen ze me als eregast op de Nacht van Exclusief. Glamour and Glitter, here I come!
Maar hoe begin je aan een boek? Op de traditionele manier met pen en papier? Of meteen op het scherm? Zal ik misschien eerst eens beginnen met tijd te maken voor dromen? (RaMo)

(Verschenen in week 46/2008)