Macht kan je kopen
Dat politici hun bestuursfuncties in de lokale partijbesturen al es afkopen, daar kijkt niemand nog van op. Bij een hevige machtsstrijd tussen twee kopstukken van een partij gebeurt het wel vaker dat het ledenaantal van de partij kort voor de bestuursverkiezing plots verdubbelt. Laat die nieuwe leden nu net toevallig stemmen op die van de twee opposanten, van wie ze hun lidkaart cadeau kregen. Wie geld heeft, kan zo zijn macht kopen.
Ook bij missverkiezingen zien we datzelfde fenomeen. Meisjes met rijke sponsors kopen gsm-kaarten à la volonté om dan voor zichzelf smsjes te sturen. De organisatoren verkneukelen zich ongetwijfeld als ze de inkomsten zien binnenstromen.
Ook bij prinsenverkiezingen merk je het: sommige kandidaten kopen kaarten waar stembiljetten aan hangen en geven die aan hun supporters zodat die voor hen zouden stemmen.
Het kopen van macht is schering en inslag kan je wel zeggen. Toch stond ik onlangs verstomd bij het horen van volgend verhaal. Een bloeiende vereniging komt zonder bestuur te zitten en een van de ouders van een lid stelt zich kandidaat-voorzitter. De leden zien niets verdachts en stemmen in. Plots deelt die ook de sleutelpostjes uit aan vrienden en dan gaan de poppen aan het dansen. Het nieuwe bestuur –in de ogen van de leden al een dictatuur- dringt een visie op die botst met die die de artistieke leider en de leden al jaren hadden. Het gaat van kwaad naar erger en wanneer de leden het bestuur willen wegstemmen, komt dat plots opdagen met een lijst van nieuwe leden en bijhorende volmachten die zeggen dat het bestuur mag blijven. Gevolg: de oorspronkelijke leden staan machteloos en verlaten hun vereniging om vanaf nul een nieuwe te moeten stichten, de andere blijft achter met enkel spookleden. Stel ik mij de vraag: wat is het nut van zo’n coup? (RaMo)
(Verschenen in week 39/2008)